Acılarla yolculuk

 Acılarla yolculuk
Okunuyor Acılarla yolculuk

Gecenin en öfkeli anında, Bomboş, karanlık ve soğuk bir yoldayım.Yanı başımda acılarım. Bu sefer karşı karşıya değil yanyanayız.Bedenimde, ruhumda yakmadık yer bırakmayan acılarıma kızmıyorum, İnsan tutunacak bir dal, soluklanacak bir gölge ve sırtını güvenle dayayacak bir ağaca ihtiyaç duyar. İşte bu anlar geldiğinde kızamıyorum. Çünkü zamanında sırtımı güvenle dayayacağım bir ağacın olmadığını üstüne basa basa öğreti acı ama gerçekler. Çünkü acılarım beni büyüttü, bana güç verdi.Acılarım bana neydim ne oldum’u değilde neydim ne olacağımı öğreti.Acılarım bana geçmişimi unutturmadan, geçmişimle el ele an’ı yaşamaya zorladı. Benden çocukluğumu aldı ve beni gerçeklikle tanıştırdı. Her şey tamam sadece bu yüzden ne kızabiliyor ne alışabiliyorum. Ama yaşayabiliyorum bir şekilde. Ayakta veyahut dizlerimin üstünde…

Ve bir rüzgar esti içimde,

Aldı götürdü acılarımla beraber benide

Ben o an acılarımda kayboldum…

Karanlık yol resmi

Yorum Yap