ANNE DEMEK…

Anne sevgisi nedir ? Anne nedir ?
 ANNE DEMEK…
Okunuyor ANNE DEMEK…

Anne, sadece bir çocuğu doğuran ya da bir çocuğun bakımını üstlenip onu büyüten kişi değildir. Anne her şeydir. Bir fedakarlıklar bütünüdür. Annem; koşulsuz sevgisinden emin olduğum, peygamber sabrıyla, affedici haliyle, o koca yüreğiyle hayatımın meleği…

Sahi çoğumuzun ilk öğrendiği kelime olan anne ne demektir?

Anne kelimelerin en derinidir. Üzerine sayfalarca yazılıp uzun uzun açıklamalar, benzetmeler yapılsa da hiçbir zaman tam tarif edilemez. Çünkü anlamlardan çok hisler oluşturur bu kavramı. Herkese hissettirdiği, çağrıştırdığı anlam başkadır.

anne demekYaşamı anlamsız bulduğum bir sabah, annem ‘’Hadi kızımm! Kahvaltı hazır.’’ diye çağırdığında yaşamak için bir nedenim olduğunu fark etmiştim. Kalkıp yüzümü yıkayıp anneme öpücük verip başladığım o sabah iyi ki annem içerden bana seslenip dışarda yaşamaya değer bir hayat olduğunu hatırlatmış. Sanırım bana anneyi tek kelimeyle anlat deseler ‘HAYAT’ derim.  Anne hayattır, yaşamaktır.

Doğumdan önce bebeğin ciğeri, nefesi annedir. Bebek doğum anında ağlar çünkü kendi kendine nefes almaya başlar ve ciğerlerinin açılmasıyla alınan ilk soluklar ağrıya neden olur. Anne bize nefestir.

 

Güven ve bağlanma duygularını ilk anneyle kurarız. Anne rahmine düştüğümüz andan itibaren aramızdaki bağ oluşmaya başlar. Doğduktan sonra da güvendiğimiz ilk varlık annedir. Yaşama tutunmak için gerekli bu iki duyguyu da anneden öğreniriz ve ilk ona karşı besleriz. Anne bağlanmaktır, güvendir.

anne demek 2Acıkırız; anne yetişir, karnını doyurur. Hastalanırız; sabaha kadar gözüne uyku girmez, başımızda bekler. Savunmasızızdır; bizi tüm dünyanın kötülüğüne, her türlü tehlikeye karşı korur. Doğurur, sever, sarar, korur, büyütür, hayata hazırlar. Bunları yaparken çoğu zaman kendinden ödün verir. Lakin hiçbir zaman gocunmaz ve bunun ağırlığını size hissettirmez. Anne size adanmış bir ömürdür.

En sevgisiz hissettiğiniz zamanda bile anneniz sizi seviyordur. Kendi kendinizi affedemeyeceğiniz hatalar yapsanız bile anne affeder. Sevmeyi, sevilmeyi, affetmeyi, affedilmeyi anne öğretir. Bağışlayıcıdır ve öfkesi dahi hava kadar hafiftir, eser gürler sonra da diner. ‘Ana yüreği’ oradan gelir zannımca…  Anne kocaman bir yürektir.

Düşersek ‘Anne!’ diye ağlarız. Biliriz ki annemiz kaldıracak, yaramızı saracaktır. Yani düşe kalka büyürüz. Anne hep yanımızda olduğunu hissettirir. Büyüsek de annemiz için onun minik yavrusu olarak kalırız. Bir yanımız da gerçekten hep çocuk kalır ki zaten… Annemize nazlanırız, yeri gelir bir bebek gibi üstümüze titresin isteriz. Annemize ağlar yine annemize güleriz. Şımarırız, ilgi bekleriz. Her derdimize koşar, yetişir. Yeri gelir bizi bizden çok düşünür. Belki de başka hiçbir yerde gösteremediğimiz çocuk yanımızı annemiz hep besler, gözünden dahi sakınır. Anne konfor alanımızdır.

anne demek 3Anne her şeydir. Önce varlığımıza sonra da benliğimize yaptığı büyük katkılar göz ardı edilemez. Bizi önce her şeye karşı korur, eğitir, sonra tek başımıza her şeyle savaşacak gücü kazanmamızı sağlar. Henüz ayaklarımız üzerinde durmayı bilmezken ellerimizden tutar. Bize yürümeyi öğretir. Bir de bakarız ki tek başımıza ayakta duruyoruz. Anne, bireyi yaşama hazırlar. Ayakta tek başınıza durabiliyor olsanız da eliyle hep arkadan destek olur size.

Tüm koşuşturmanızın ortasında durup bir geçmişe bakın. Aslında hayatınızın ne kadar da büyük bir kısmında anne emeği varmış değil mi? Annenize sımsıkı sarılın ve gözlerinin içine bakıp sizin için ne kadar çok şey ifade ettiğini anlatın. Kelimelere ihtiyaç yok. O sizi anlayacaktır. Ne de olsa anneler hisseder…

CANIM ANNEM’E…

Yorum Yap